Allt sami hundaskíturinn

Hann stóð fyrir framan mig eitthvað svo óskaplega týndur, litill og ræfilslegur.

Oft á dag í marga daga meira að segja hittumst við.

Ég leiddi ekki í eitt einasta skipti að því huganum hvort hann væri dvergvaxinn að neðan.

Ég er að tala í fullri alvöru! Ég einhvernveginn vissi það bara....

Viðurkennist að það var með ólíkindum erfitt fyrir mig að skilja bjagaða hreiminn sem ogguponsu litla enskan hans var svo skemmtilega lituð af.

Ég lagði mig samt töluvert fram við að vera ultra næs við litla skáeygða kvikindið...passaði mig á að sitja sem oftast þegar ég sá hann birtast, til að við værum þá í sömu hæð og ég næði augnsambandi við skáeygðu pýrðu pínulitlu augun.

Frekar leiðigjörn samtöl sem eiga sér stað við barminn á mér, en nú er ég að fara út fyrir efnið.

Svo gerist það, hann hallaði sér upp að mér og hvíslaði;

-er hundahald ólöglegt á Íslandi?

-nei nei alls ekki...hvað ertu að spá?

-ég hef bara ekki séð einn einasta hund síðan ég kom til Reykjavíkur, hann hló lágt og allt aðþví feimnislega.

ég hugsaði;

- helvítis karlinn....hann er svangur örugglega og týmir ekki að kaupa sér að éta!

upphátt sagði ég hinsvegar glaðlega;

-já þið étið hunda í þínu landi, er það ekki?

-nei nei, elskan mín góða..., gaurinn var sármóðgaður út mig.

Það eru helvítis kínverjarnir sem éta hunda, ég er sko frá Japan...

-já ok...sorry krúsulús...

Ég sem sagt þekki ekki muninn á kínverja og japana...

 

Gaman að segja frá því....

....að vegna fjölda áskoranna frá gröðum körlum og grenjandi kerlingum....hef ég tekið þá ákvörðun (afar vel yfirfarna og ígrundaða) að byrja að blogga aftur ...

Allir sáttir?

Ég er móðguð...

fyrir hönd líbönsku þjóðarinnar.

Að mínu mati er Mr. Murr forsætisráðherra líbana...mun huggulegri en Jóhanna Sigurðardóttir.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

og gaurinn komst ekki einu sinni á blað....

Herm þú mér hver fegurst er...

Ég er ekki leyni-hor-æta

Heitin sem gefin eru á brúðkaupsdaginn missa marks ef allur metnaðurinn liggur í að pússa giftingahringinn en ásælast nærbuxur nágrannakonunnar alla daga...

Eins er það með trúna á Guð...og guð. Fólk getur ekki einu sinni verið sammála um hvort eigi að skrifa Guð með STÓRUM eða litlum staf...eða hvort eigi að skrifa Guð yfirhöfuð... 

þegar fólk dressar sig upp í  einhverja helgislepju á tilteknum dögum eða í kringum ákveðna einstaklinga í virðingaskyni við frelsarann fer ég fílu. Finnst þá mun skárra að gera það alltaf, ef einhver nennir að standa í því.

Við erum nefnilega svo fáranlega breysk og mannleg, öllsömul.

Það er til fólk sem blyðgðaðist sín í gær, afþví ég sagði rassgat sólahring á eftir afmæli Krists.  Samt sá viðkomandi sig knúin til að afsaka það að hafa EKKI commentað á síðustu færslu mína um leið og lýst er yfir vanþóknun sinni á mér!   Senda mér svo póst í einkaskilaboðum, sem eru einungis fyrir mig að lesa! Hvað laumuhommaskápsnatt er það?  Kúkar þetta fólk ekki á jólunum?

Ég ofbauð viðkomandi, sem ég alla jafna hef EKKI gert aðra daga, þó oft hafi ég verið kjaftforari. Í gær, átti ég semsagt að vera eitthvað öðruvísi en ég er aðra daga!

Nei sko takk!!!

Minn Guð er einfaldlega svo yfirþyrmandi stór og sterkur Guð að hann þarf engan manngarm,  til að skammast sín,  fyrir hans hönd...

Veit ekki betur en það sé minnst  á andskota, djöfla, hórur og helvíti í Biblíunni. Ég veit  ekki með ykkur, en Guð skapaði mig með rassgat. Og það meira að segja flott rassgat!  Hvað er þá eiginlega málið?

Mér finnst mjög fallegt og eftirsóknarvert að vera sönn og hrein og bein. Gegnumheil alla daga, allan ársins hring. Ég kem aldrei til að að klæða í einhverja slepju...take it or leave it!

Þegar ég fer á klósettið þá þvæ ég mér alltaf um hendur. Gildir einu hvort einhver sér til mín eða ekki. Hvort það sé mánudagur eða einhver annar dagur.

Ég er nefnilega engin leyni-hor-æta.

Ég er alltaf eins.

Ég er ekkert kærleiksríkari á jólunum en aðra daga. Ég á fullt og ríflega til að gefa gestum og gangandi flesta daga ef sá gállinn er á mér... 

Ég segi því rassgat ef mér sýnist svo...alla daga ársins ef mig langar elskið mig eða hatið; ég elska alla...

Amen

es: ykkur kemur ofangreint auðvitað ekki rassgat við, gat bara ekki hugsað mér að senda þessa sannfæringu mína í einkapósti til viðkomandi.

 

 

Rassgataorðaskrýpi...

Er það merki um manngæsku að "hugsa"  til þeirra sem eiga um sárt að binda? Kveikja upp í arninum, kúldrast einsog úfið, úldið stykki upp í sófa og hugsa, hugsa, hugsa... gera ekki meira en ekki neitt.... Bara hugsa?

Mér persónulega er það til efs...

Á sá sem hugsað er svo hlýtt til ...að verða var við það?  Gróa sárin? Mettast sá hungraði?  Fær sá heimilislausi skjól?

Er mannshugurinn kannski svo magnaður að frostnar tær stikna og brenna?

Hvert og eitt okkar upplifir allt sitt nánasta umhverfi sem sinn eigin persónulega raunveruleika. Það er alveg á hreinu að sá sem hugsar fallega eða miður fallega til einhvers annars...  finnur fyrir því í eigin skinni og hjarta.  

Ekki sá sem hugsað er til.  

Er þá ekki bara skárra að loka augunum og huganum fyrir því sem er að gerast hjá meðbræðum okkar ef við ætlum okkur ekki að gera rassgat? Krækja saman höndum og kannski vöðla saman fótum fast og læsa ef maður ætlar bara að h u g s a? Gildir þá einu hvort hugsunin er hlý, volg, köld eða frosin... 

Ég er samt alls ekki að mæla með því sérstaklega að þið notið á ykkur rassgatið til góðra verka.

Fyrir ári síðan dreymdi mig háleita drauma um að standa á Lækjartorgi í allt öðru en háum hælum og gefa gestum, gangandi, skríðandi kvikindum og allt þar á milli kjötsúpu með stórri sleif á aðfangadag. Ég ætlaði ekki að vera með jólasveinahúfu á hausnum...en hafði hugsað um að vera með hanska til að fyrirbyggja að mér yrði kalt á höndunum...og kannski í g-streng. Hugsunin náði hæstu hæðum þegar ég hafði ákveðið að fá kjötskrokkavilyrði í tonnavís frá bónusfeðgum..

...svo hvarf þetta einsog prumpubóla beint upp í loftið og hvarf...

Örlögin, forlögin, guðirnir eða sambland af þessu öllu saman, höguðu því þannig að flesta daga er ég með svokallaða útigangsmenn ofan í augunum á mér. 

Í fyrstu stakk þetta mig í hjartað og það var endalaust sárt og mikið vont. Þrotlausar pælingar heltóku hvor aðra. Hugrenningar um hvort þeim væri kalt á fótum og höndum, væru þyrstir eða svangir gagntóku hug og hjarta.  Ég sá fyrir mér moment þar sem ég kæmi ríðandi á hvítum hesti (hárið blakti í vindinum)... og ég velti því fyrir mér hvort ég ætti að færa þeim brennivín og kók eða pening...eða kannski blanda þessu öllu saman....og umvefja draslið rauðri slaufu...

... í dag fór ég á hugsunafyllerý og áttaði mig á því ....að ég er jafn kaldrifjað og sjálfmiðað kvikindi og flest fólk...ég er til að mynda fyrir löngu hætt að taka eftir útigangsmönnum sem áttu þó fönguðu athygli mína svo ríflega á síðasta ári.

Þeir eru orðnir samofnir raunveruleikanum og hluti af hversdagsleikanum. Rómantískar hugleiðingar um hvítan hest, bjór, brennivín og vindlinga fóru út í veður og vind... og í staðinn hef ég verið heltekin af því síðustu daga, hvort fylltu sveppirnir ættu að vera með gráðost eða ekki. Hvort ég ætti að hafa humarsúpu í forrétt á aðfangadag eða humarrétt. Hvort hárið ætti að vera uppsett eða ekki.  Hvort ég hefði keypt nógu mikin andskotans rjóma og svo framvegis... 

Með tilliti til ofangreinds...

...hver er tilgangurinn með því að "hugsa" til þeirra sem eiga um sárt að binda? Og hvernig bindur maður um sárt? Hvaða fíflalæti eru þetta eiginlega? Ég get ekki séð betur en þetta sé hrokafullt yfirlýsing um ágæti þess er hugsar...

...góðverk hljóta að missa marks ef "verkið" er notað sem skiptimiði til að forða sér frá brennandi helvíti og inn í dúnmjúkt himnaríki.  Svo ég tali nú ekki um  ef "það" er notað sem gæðastimpill á eigið rassgat í veikri von um að hljóta aðdáun frá öðrum...

...skilettaekki....

Eitt veit ég með vissu; -ég er staðráðin í að vera meðvituð um það dag hvern að vera betri manneskja í dag en í gær. Gera meira, hugsa og tala minna.

Veit ekki alveg hvað það verður...nema að ég verð ekki að útbýta kjötsúpu á g-steng.

Í einlægni óska ég ykkur öllum friðar og kærleik yfir hátíðirnar um leið og ég biðst afsökunar á ofnoktun á rassgataorðaskrípinu. 

Reyndar svo ríflegum kærleiksóskum að það fleyti ykkur áfram með trukki inn í komandi nýtt ár.

es: Vona að öllum sem heitt og hlýtt á fótunum...og allir séu saddir og sælir...

 

 

Opið bréf til Davíðs Oddssonar "alltmuligman" ...

Heill og sæll minn kæri Davíð, núverandi ritstjóri.

Þú ert vondur og þú ert góður. Rétt einsog ég og allir hinir. Þú hefur logið, ég líka, staðið þig vel í starfi og ekki svo vel...einsog ég og restin.

Frammistaða þín á flugstöðinni forðum daga, jók á hrifninguna mína frekar en hitt. Liðaða hármakkinn er að gera alveg hellings hluti fyrir mig.  Þú ert góður penni, þó að mínu mati hafi smásöguritverk þitt (þetta eina sem ég hef lesið) ekki verið neitt sérlega gott stykki. Ég tel mig tildæmis betri þar ...

...en láttu ekki hugfallast; -suma hluti gerir þú miklu betur en ég. Betur en nokkur annar.

Svona eru okkur misskiptar gjafir guðs...minn kæri.

Þeir aðilar sem álíta þig megnugri en nokkuð annað lifandi kvikindi ...lifandi eða liðs...hafa sagt upp áskriftinni af Morgunblaðinu að auki hafa einhverjir flúið yfir í heim annarra bloggkerfa með skrífin sín. Misgóð skrif. Sumt eiginlega svo lélegt að smásögurnar þínar teljast til meistarastykkis í samanburði. Þessi gjörningur mun kallast að sýna samstöðu...í mínum huga kallast þetta múgæsingur, þar sem einn eltir annan og svo koll af kolli... og ber því við að gera svo, af hugsjóninni einni saman. 

Ég persónulega held að þú sért ekki svona mikið heljarmenni, sem sumir ætla. Mér hefur eiginlega alltaf fundist þú ponsupínu frábær, af einhverjum óútskýranlegum hvötum, en þó alls ekki neinum annarlegum. Þú ert flottur leiðtogi og ekki finnst mér verra að það gustar af þér sem slíkum og einnig ertu með húmor að mínu skapi.  Þú verður þó að fyrirgefa mér eitt; ég hef enganveginn meiri trú á þér en svo;  að ég haldi að þú einn og sér í  mannlegum mætti hafir á einhvern hátt; haft með allt "klikkelsið" sem á þjóðina hafa dunið, að gera. Og önnur afrek sem á þig er borið. Finnst afkáralegt að heyra því haldið því fram. Bið þig því í öllum bænum að ofmetnast ekki ef þú heyrir slíkt... 

Því ef svo væri,  þá værir þú einfaldlega Guð almáttugur...og mér er til efs að guð kúki...

Einhverjir eru að velta fyrir sér flutningum frá blogginu, aðrir hafa í hótunum að segja upp vistinni. Skiptir engu máli í enda dags hvort einhverjir fari. Fréttir moggans eru ekki lesnir útfrá blogginu, svo mikið er víst. Það er frekar akkur að vera hluti að þessu bloggkerfi, frekar en hitt. Það er ef fólk vill fá lestur á misgott krassið og krotið eða vettvang til að segja sínar skoðanir og/eða með innskotum á fréttir. Ég sit sem fastast. Enda finnst mér hundleiðinglegt að flytja. Hverjum finnst gaman að flytja?

Ég þarf nú svo sem ekkert að óska þér góðs gengis sérstaklega í starfi. Er nokk viss um að þér á eftir að vegna vel, án minna heillaóska. Er þó lukkuleg að vita af þér úti á meðal vinnandi manna.

Að lokum; þá fer ansi vel um mig hérna í þessum húsakynnum bloggsins. Svo rúmt til veggja og hátt til lofts. Alveg tímabært samt að taka til hendinni og fylla upp í nokkrar sprungur og fleygja út óþarfa drasli. Kannski mála einsog einn vegg og lofta vel út. Margmenni hefur hvort eðer aldrei átt neitt sérstaklega við mig...enda sakna ég einskis úr sambúðinni þó sumir hafi strokið. Nema ef vera skildi Jennýar og Heiðu ala skessu. Ég verð kyrr hvað sem tautar og raular...þ.a.e.s. ef þú fleygir mér ekki út ...

En það sem ég raun vildi sagt hafa; velkomin aftur. Hlakka til að fylgjast með þér í framtíðinni ...framtíð til heilla.

...er bók á leiðinni?....

Es; Ef einhver vill myrða mig fyrir þessi skrif, þá kýs ég helst að vera kæfð í svefni með mjúkum kodda. Dómar eru vægir á Íslandi...en gerið samt ráð fyrir um 7 ára fjarveru frá ástvinum og öðrum skildum. Heimilisfangið er í símaskránni....svefntíminn er óreglulegur.

Ást og kærleik sendi ég til eftirlifandi bloggvina minna. Þeir sem eru fluttir ...geta tekið sjálfir upp úr kössunum. Hinir sem eru á leiðinni, óska ég einfaldleg góðs gengis. Það er til siðs að læsa á eftir sér og ekki er verra að skila "herberginu" hreinu...

Snertumst, kyssumst og elskumst á Facebook...

Þau hafa nú oltið fullsköpuð blómin úr rassinum á henni hrönnslu, blogg-og andlitsbókarvinkonu minni með meiru.

Ég rændi mér einum afleggjara frá hrönnslunni, án þess að fatta það sérsaklega þar til nú...og það án þess að  þakka fyrir mig neitt sérstaklega.

Enda skildi maður hvorki óska yfirmanni sínum (lenti í því um daginn -hann afþakkaði pent þegar ég bauðst til að hrækja á eftir honum ofaní árnaðaróskina um bullandi góða veiði). Né skildi maður  þakka fyrir afleggjara. Hvorki rækja eða annað lifandi kvikindi beit á stöngina hjá honum...hann lítur mig ennþá hornaugum tveim,  3 vikum síðar. Mig grunar að hann hafi ekki verið með neina árans stöng. Með tilliti til þessa fær Hrönn  engar þakkir frá mér...heldur sendi ég henni óskir út í háloftin um endalausa vináttu í netheimum.

Hrönnslan var að furða sig á þegar sambúðarfólk væri að tala saman sitjandi í klessu í sitthvorum sófanum eða saman (mitt orðalag)...  Á FACEBOOK.

Þetta er í raun afar ó-yndislegt fyrirbæri og sorglegt á sama tíma. Yfirlýsingar á borð við; -takk fyrir matinn ástin mín...osfrv. finnst mér alveg út úr rassi á kú! Sé fram á það að von bráðar förum við að geta börn án þess að snertast.  Höldum úti gæludýrum í netheimum og leikum mafíósa til að fullnægja einhverjum þörfum sem ég skil ekki.

Ég er nú þeirrar skoðunar (ennþá) að vilja allt heila klabbið LIFE, eðlileg tjáskipti, samskipti upp á gamla mátann...með subbuskapnum sem þvi fylgir einsog hún mamma benti mér á um daginn. Ég er tilbúin að leggja það á mig.... þó svo ég þurfi eða þyrfti að fara með hundinn út að pissa. Slefið og allan pakkann fyrir mig takk!

Óska sérhverjum góðrar helgar. Snertumst, kyssumst og elskum hvort annað.

Smá pæling

...finnst engum geggjað hvernig vinna fólks er verðmerkt?

Þá á ég við í samanburði; laun kennara, leikskólakennar og starfsfólk í umönnun aldraðra ofl ofl ofl...aðeins brotabrot af launum þeirra manna sem sýsla með tölur og skítuga peningaseðla!

Verðmætamatið kolbrenglað! Lifandi fólk er mun minna virði en umsýslun seðla og talna!

Kærleikskveðja til allra sem elska mig með von um góða helgi. Til hinna líka.

 

 

270 bankamenn með yfir milljón

Skjóttu mig frekar í hausinn!

Nú...auðvitað hendum við þeim bara og málið er dautt!

Framkoma okkar gagnvart vistmennum/ættingjum á elliheimilum er hvort eðer sjaldnast til fyrirmyndar. Og það úrræði væri varla það versta.

Ekki látum við okkur detta í hug að annast gamla fólkið okkar einsog tíðkaðist í denn. Leyfa þeim að eyða ævikvöldinu heima. Hvað þá að sýna framan í trýnið á okkur of oft til að stytta þeim stundir, sýna ást okkar i verki, ef eina úrræðið reynist vera elliheimilisvist. Kannski viljum við ekki trufla? Kannski of mikið um dægradvöl og skemmtan á þessum dvalarheimilum? Held ekki. Held að ástæðan sé miklu frekar sú að fólk er almennt staðsett með hausinn á sér í eigin rassgati að frátöldum einstaka tilfellum. Svo er grenjað frá sér allt vit með móðursjúkum ekka í stíl, þegar fyrir liggur að kveðjustundin er runnin upp...

Sá/sú sem grenjar hæst -ber sigur úr bítum. Ojbarasta.

Ég hef enn ekki fyrir hitt neinn sem hefur það að markmiði að enda á elliheimili þegar hann er orðin "stór". Engan. Samt eru biðlistar eftir plássi á þessar stofnanir! Afhverju? Afþví að elliheimilin eru notuð sem geymslustaðir fyrir afa og ömmur, pabba og mömmur allt þar til yfir líkur. Hefur einhver útskrifast með láði/sæmd frá elliheimili og út í þjóðfélagið aftur? Ekki mér vitanlega.

Starfsfólkinu er svo umbunað með illa skrifuðum/launuðum tékkum (stútfullum af stafsetningavillum)... og af þeim sökum starfa eðlilega allmargir útlendingar sem talar ekki einu sinni tungumálið...hvað þá hefur menntun á sviði umönnunar. Rétt einsog í öðrum illa launuðum og lítt metnum starfsstéttum.  Sem betur fer er ennþá til fólk sem vinnur í faginu, launalaust nánast, af hugsjóninni einni saman, kærleiksríkt og göfult starf einsog ég hef orðið vitni af persónulega. 

Sunnudagsrúnturinn nútímafjölskyldunnar, er gjarnan tekin í stórum sveig fram hjá ættingjum sem dvelur á elliheimilum, helst með lokuð augun, rakleiðis í ísbúðina. Enda munu þetta vera illa lyktandi staðir og lítt spennandi. Mun betra þykir að belgja út á sér ístruna með rjómaís til að kæfa hluta af samviskubitinu.

Á dánarbeðinu sitja ættingjar gjarnan með tárvot augun einsog ég sagði hér að ofan...ytra tákn um falska hjartagæsku viðkomandi hversu mörg tár næst að kreysta fram. Það sést gjarnan utan á viðkomandi hversu oft hann/hún heimsótti skyldmennið á elliheimilið meðan hann var í fullu fjöri, þ.e. á ísnum sem situr framan á vömbinni... ekki tárunum sem hann fellir við rúm einstaklings sem er að deyja...sér í lagi ef aðstandandinn hefur ekki látið sjá sig svo vikum/mánuðum skiptir.

Langþreytt á brenglaðri forgangsröðuninni í nútíma samfélagi.

Langþreytt á niðurskurði stjórnvalda á hluta þeirra sem minnst eiga sín og geta ekki svarað fyrir sig.  

Langþreytt á að verið sé að versla og ráðsgast með dýrmæt mannslif.

Þökk sé tækninni þá þarf fólk ekki lengur að hafa eðlileg samskipti...eða meira samband en það kærir sig um.

Skilaboðin breiddust því út á meðal fjölskyldumeðlima með ýmsum hætti á hraða fílsins...

Amma var/er að deyja.

Ég ætla ekki að fara nánar út í okkar persónulegu kveðjustund í fyrrakvöld þar sem hún lá sofandi og litli líkaminn lá lífvana fullur af morfíni í köldum húsakynnum dvalarheimilisins, annað en það að ég er uppfull af þakklæti fyrir okkar fallega samband/stundir.

Mamma hafði sagt við mig eftir heimsókn í síðustu viku: 

-Heiða, þú lofar mér því að setja mig aldrei á elliheimili! Þú skýtur mig frekar í hausinn! Þú lofar! Aldrei! Ha? Lofarðu mér því?

-ok...ég lofa...

...laug ég.

 

 

Óljóst hvað verður um vistmenn

Er ekki bara málið að snýta sér?

Ég er bit.

Michael Jackson er látinn. Togarajaxlar dauðans grenja einsog kerlingar við tattoveraðar axlir hvors annars! Sko...með hori og öllum pakkanum. Kannski eru þetta þeir hinir sömu og dæmdu hann; pervert, barnaníðing og guð má vita hvað!  Þvílík hræsni! Hvernig væri að fagna lífinu í stað þess að kúldrast og engjast einsog fáviti í heimatilbúinni sorg, harmi sleginn einsog fáviti?

Þetta er jú fín afsökun til að pakka allri gleði og öllu því þakkarverða ofan í gamla slitna ferðatösku, setjast ofan á hana með feita útslitna rassgatinu sínu, segi það ekki. Það mun hvorteðer vera veikleikamerki að brosa. Drjúpum höfði í sorg, hversu lengi? Ja, bara nógu andskoti lengi! Í raun bara smekksatriði hvers og eins. Volæði og eymd er nefnilega svo eftirsóknarverður valkostur. Kannski sjáum við eitthvað sniðugt á milli gangstéttarhellanna. Kannski leynist sannleikurinn þar?

For god fucking sake; dauðinn er hluti af pakkanum! Hluti af dílnum!

Það er ekki einsog blessaður maðurinn hafi setið á spjalli við eldhúsborð nokkurs okkar ...tja... ever, eða tengst tilfinningaböndum, nema í gegnum feril sinn! Afurðar af ferli sem lifir og snertir sálina.

Til fróðleiks og upplýsinga mun kona ein, hálfníræð að aldri frá Austur Barðastrandahreppi, hafa dáið á Hrafnistu í gær. Fínasta kerling. Ól af sér einhver krakkaskrípi og gerði það vel. Bjó til heimsins bestu sultu og var gift sama gamla skarfinum alla tíð. Kannski var líf hennar ómerkilegra en þessa snillings?

Nobb.

Ekkert líf er merkilegra en annað líf. Enginn dauði ómerkilegri en annars dauði. 

Er ekki bara málið að snýta sér hressilega í skyrtuermina, skella Thriller á fóninn og tjútta og lifa og elska og gleðjast?

Ég ætla að standa upp núna og að gera einmitt það.

Og gera það með stæl

 

Hjónaband Jackson sýndarmennska